Bókin prædikarin er ein bók sum ongin onnur í Bíbliuni. Har stendur ikki nógv um Guds náði og kærleik, kaldir sannleikar verða blakaðir í høvdið hjá lesaranum, og bókin tykist serliga ‘menniskjanslig’. Bókin byrjar við, at alt er meiningsleyst. Teir fyrstu kapitlarnir ramsa ein lista av næstan øllum hugsandi partum av einum menniskjalívið og kallar tað alt fyri meiningsleyst og dapurt, “eftirsøkn eftir vindi”.
Nøkur góð dømir:
2:10-11: “Alt tað, ið eygu míni lysti, læt eg tey fáa, onga gleði noktaði eg hjarta mínum; tí hjarta mítt hevði gleði av øllum strevi mínum, og í hesum lá lønin fyri alt strev mítt. Men táið eg so fór at hyggja at øllum, sum hendir mínar høvdu virkað, og at strevinum, ið tað hevði kostað mær, sá eg, at alt var fáfongd og eftirsøkn eftir vindi; nei, undir sólini er onki nýtt, sum roknast kann fyri vinning!”
4:4: “Og eg sá, at alt strev og allur dugnaskapur í arbeiði er einki annað, enn at ein øvundar annan. - Eisini hetta er fáfongd og eftirsøkn eftir vindi.”
3:22: “Eg dugdi tá at síggja, at einki er menniskjanum betri enn at gleðast í arbeiði sínum; tí tað er luturin, ið hann fær; tí hvør letur hann fáa at síggja tað, ið koma skal eftir hann!”
3:19: “… tí menniskjabørnum gongst, sum dýrunum gongst, ja, teimum gongst líka; sum dýrini doyggja, so doyggja tey, og ein og sama anda hava tey øll; menniskja hevur onki fram um dýrini, tí alt er fáfongd.
Stutt sagt: Liv her og nú, meðan tú kanst, tí restin hevur onki at siga. Á ein ella annan hátt vera vit noydd at geva honum rætt. Hví livið eg eitt lív, sum allígavæl fer at fara burtur til síðst, og sum í framtíðini ongin fer at minnast til?
Tað verður ikki beinleiðis skrivað í bókini, men tað ber til at rokna út, at hetta er tað menniskjansliga lívið uttan Gud við í tí. Tað ber til at finna gleðir og góðar tíðir uttan Gud, sjálvandi, men hetta í síðsta enda eru hetta órelevant smáting, sum ikki hava nakað at týða í tí stóru myndini. Er hetta tað, sum ein vil, so skal man fáa loyvi til at finna tí gleðina og meiningina, sum er í núðinum, tí tað er ikki nógv annað at gera; alt annað hevði verið býtt. Um tað ikki er nakað annað enn ‘nú’, so er tað bara at fara í gongd við tað, sum ein brennir fyri og so verða gloymdur í tíðarinnar havi, líka sum alt annað.
Men um ein vil hava eina meining í lívinum, sum gongur longri enn sjálvt lívið, so er tað eisini ein vegur til tað. Jesus kallar seg fyri vegin, sannleikan og lívið. Tað kristna lívið er ikki ein dansur á rósum, tað er alt annað enn at finna gleðina í núðinum. Tað handlar um at ganga ímóti tí menniskjanum, sum man er; sjálvsavnoktan. Tað er pína í tí kristna lívinum, tað er stríð og eyðmýking, men tað gevur meining, meining, sum røkkur langt út yvir hetta lívið á Jørðini.
Hvat av hesum báðum tú vilt hava er sjálvandi upp til tín.